| |
|
| ร่มยูงทองของชาวโดม |
งามรื่นงามโลมโน้มใจฝันรัญจวน |
| เมื่อเพลงโดมโลมยอดยูงโยนยวน |
พวกเราล้วนม่วนร่วมสำราญเริงรมย์ |
| (ญ) โพ้นความงามรื่นชีวิตชีวา |
ขวัญเอยขวัญมาเงายูงทอง |
| รักยังเรียนยังเร้าขอขวัญเราเคล้าคลอ |
ขอใจใฝ่ฝันปองยอดยูงทองยองใย |
| (ช) หัวใจสะเทือนเหมือนจะเลื่อนลอยลม |
พริ้วเพลงแผ่วพรมเร้าอารมณ์อาลัย |
| เสียงเธอร่ำเธอร้องขานคนองฟ้าไกล |
ฉันพลอยหวั่นพลอยไหวครวญใคร่กับสายลม |
| ฟ้าธรรมศาสตร์ขาดชีวิตชีวา |
หมางใจหมองตาถ้าขาดเรายูงงาม |
| เพราะเปลวแดดแรงร้อนจะฉายชอนแสงทราม |
ผลาญมวลเศร้าเผางามให้คลายความลำยอง |
| (ญ) ฉันจะไม่ลืมหวานอันปลื้มเปรอคำ |
ฉันจะจดจำร้อยลำนำยูงทอง |
| ฉันจะใฝ่จะฝันถึงความสัมพันธ์ขวัญครอง |
ฉันจะอยู่เป็นของโดมผองปองนิยม |
| รักยูงทองนี่ที่บุญไท้ดำรงค์ |
ขวัญยืนยงคงอยู่เย็นเห็นเงา |
| พระคุณท่านสนองเหมือนสายทองคล้องเรา |
สวยสะบิ้งพริ้งเพรา ใต้ลำเนารมนีย์ |
| (ช)ฉันจะไม่ลืมรักอันดื่มใจด่ำ |
ฉันจะจดจำพระคุณธรรมกรรมดี |
| ฉันจะสร้างสรรค์สถาบันเสรี |
ชักจูงให้ยูงนี้มีศักดิ์มีศรีชม |
| |
|