| |
|
| ถึงวาระจากโดมไป |
เหมือนจิตใจของเรานี้จะขาดรอน |
| ด้วยรักโดมสุดถอน |
มิเคยจากจรจึงเศร้าอาวรณ์ |
| เมื่อต้องจากไป |
คิดถึง คิดถึง คิดถึงมวลเพื่อน |
| ทุกวันหนอเราเคยเอื้อนถ้อยคำเยือนเย้าหยอกใคร ๆ |
ยามพลั้งเราให้อภัยไม่คิดใส่ใจเพราะใจรักมีต่อกัน |
| คิดถึงร่มเงาชงโค |
และร่มโพธิ์ที่เคยให้ร่มเย็นสุขสันต์ |
| ร่มไม้คล้ายฉัตรสวรรค์ |
ร้อนคลายจากพลัน |
| เหมือนนั่งชื่นบานภายใต้ดวงเดือน |
แสนหม่นแสนจนใจเสียจริงๆ |
| แสนจนฤทัยเสียยิ่งที่ทุกสิ่งหนอ |
ช่างตราตรึงอยู่ไหนใจไม่บิดเบือน |
| ไม่ลืมไม่เลือนรักโดมฝังแน่นฤทัย |
ขอลาแล้วแม่โดมเอ๋ย |
| แคว้นที่เคยให้ความร่มเย็นจิตใจ |
บัดนี้ต้องจากไป |
| แม้นฝืนอย่างไรก็ต้องจากไปตามข้อผูกพัน |
ถึงใจ... ถึงใจไม่ยอมจะจาก |
| ถึงใจไม่ยอมจะพรากต้องจำจากแล้วอย่างโศกศัลย์ |
หากกายต้องไกลจากกัน |
| จิตฉันแบ่งปันชีวันไว้กับแม่โดม |
|
| |
|